News World Marathi© 2024 Newsworld मराठी बाह्य इंटरनेट साइट्सच्या सामग्रीसाठी आम्ही जबाबदार नाही. बाह्य लिंक्सबद्दल आम्हाल काय वाटतं? इथे वाचा. बाह्य लिंक्सबद्दल आम्हाल काय वाटतं? इथे वाचा.

द्वारकानाथ संझगिरी मी आणि आजार ह्यांची ‘दोस्ती ‘ऐन तिशीतली . दोस्ती शब्दाने चमकलात?आजार बरोबर घेऊन जगायचं म्हटलं कि दोस्ती होते.वयाच्या अडतिसाव्या वर्षी आमच्या दादरच्या शिवाजी पार्कला धावत फेर्या मारत असताना मला मला ह्रृदयविकाराचा गंभीर धक्का जाणवला.माझा भाऊ डाॅक्टर प्रकाश संझगिरीने मला वाचवलं.मी आठवड्याने दक्षिण कोरियातल ‘सोल’ ला ऑलिंपिक कव्हर करायला जाणार होतो.तो थेट आयसीसी यूत जाऊन झोपलो. आयुष्य प्रथम तिथे .बदललं. पण आधुनिक औषध, भावाची ट्रीटमेंट, जेवण्यातली शिस्त, बायकोचा देवावरचा विश्र्वास, मित्रांचा आधार,सकारात्मक विचार, एन्जियोप्लास्टी आणि ‘या जन्मावर या जगण्यावर शतदा प्रेम करावे’ ही वृत्ती त्यामुळे मी जवळपास नाॅर्मल झालो. त्यानंतर ३४ वर्ष भूरर्कन निघून गेली. त्यात अनंत कलात्मक उद्योग मी माझं इंजिनिअरिंग सांभाळून केले. जग फिरलो. मनाच्या एका कोपऱ्यात मृत्यूची भीती होती. पण मनाचा इतर भाग मध्यान्हा सारखा उजळला होता.विविध गोष्टी करण्यासाठी मनाला नवी पालवी फुटत होती. नवा मोहर येत होता. इतक्यात एक दिवस असा आला की सारा मोहरा फिरून गेला. ती तारीख होती २२ ऑक्टोबर २०२२. मी निघालो होतो ऑस्ट्रेलियाला, टी २० विश्वकपासाठी. त्यावेळची दिवाळी संपता संपता निघणार होतो. बरोबर धनत्रयोदशीला कॅन्सर नावाच्या नरकासुराने गाठलं मला. अचानक रक्ताळलेली लघवी झाली आणि दुसऱ्या दिवशीचा सूर्य अस्ताला जायच्या आत, किडणीच्या चौथ्या टप्प्यातल्या कॅन्सरचं निदान झालं. मी हादरलो. पण स्वतःला सावरलं. सर्व विसरून तीन दिवस मुलाबाळांसह दिवाळी साजरी केली. दिवाळी संपल्यावर मी एकटाच शिवाजी पार्कच्या एका गल्लीत गेलो. रड रड रडलो. मनात साठलेलं दुःख, भीती, अश्रुतून बाहेर फेकून दिलं. अश्रु पुसले. कुसुमाग्रजांच्या कवितेतले शब्द आठवले. ” सर पाठीवर हात ठेऊन फक्त लढ म्हणा ” आणि लढायला सज्ज झालो. डॉक्टर स्मृतीच्या इम्युनो थेरपिने ८ सेंटिमीटरची गाठ, वर्षभरात ५.४ सेंटिमीटर वर आली. त्याकाळात औषधांचे फार वाईट परिणाम मी सहन केले. कधी कधी वाटायचं “बस झाले उपचार. थांबवावं सगळं. जे काही आयुष्य त्यानंतर उरेल ते तरी नीट जगावं.” कधी अतिसार, कधी बध्दकोष्ट, त्यामुळे भगंदरचा त्रास. त्वचेवर लाल व्रण, जिभेची चव पूर्ण गेलेली. इडली सांबारचं सांबारही तिखट लागायचं. भूक नाही, खाणं कमी त्यामुळे वजन कमी होत गेलं. मला स्वतःला आरशात पाहणं कठीण जात होत. डॉक्टर स्मृतीच म्हणणं होत, ” आता ऑपरेशन करून ट्युमरग्रस्त किडनी काढून टाकावी” पण माझ्या हृदयरोग तज्ञ भावाने ती कल्पना स्वीकारली नाही. माझी ३५ वर्षाची हृदय रोगाबरोबरची मैत्री काहीतरी परिणाम हृदयावर करणार होती. माझ्या हृदयाच्या पंपाची ताकद कमी झाली होती.ज्याला इजेक्शन रेशो म्हणतात तो ३५ वर आला होता. माझं शरीर माझ्या भावाइतकं कुणालाच ठाऊक नाही. पण देवाच्या मनात वेगळंच होतं. त्यानेच बोटं धरून मला ऑपरेशन थिएटरकडे नेलं. पुन्हा दिवाळी जवळ आलेली. क्रिकेटचा विश्वकप सुरू होता. माझं लिखाण सुरू होतं. आणि एक दिवस पोटात दुखायला लागलं. आणि निदान झालं. माझ्या पित्ताशयात खडे आहेत.मी स्वतःशी हसलो. कारण विविध आजार माझ्या शरीरावर हल्ला करायला उत्सुक असतात. काय काय आजारांनी ३५ वर्षात माझ्या शरीराचा पाहुणचार घेतलाय! तुम्ही नाव सुध्धा ऐकली नसतील. पायलोनायडल सायनस ऐकलंय? एपिडीडीमायटीस, आय टीपी, वगैरे. सर्जन, डॉ हितेश मेहतांनी माझ्या भावाला सांगून टाकलं, पित्ताशय काढायलाच हवं. म्हणजे ऑपरेशन आलं. पित्ताशय नाही काढलं तर…. तर ते आत फुटण्याचं भय मोठं. ते फुटलं तर परिणाम भयानक. म्हणजे बहुदा “आम्ही जातो आमुच्या गावा आमुचा राम राम घ्यावा” ऑपरेशनची जोखीम घ्यायलाच लागणार होती.माझा भाऊ डॉ. प्रकाश संझगिरी हा अत्यंत हुशार डॉक्टर आहे. तो हृदयरोग तज्ञ असला तरी त्याचं इतर वैद्यकीय क्षेत्रातलं ज्ञान अद्ययावत असतं. त्याची बौध्दीक चक्र फिरायला लागली. पित्ताशय काढायला ऑपरेशनची जोखीम घ्यायची मग त्याच वेळी उजवी, ट्यूमरग्रस्त किडनी काढायला काय हरकत आहे.? त्याने विचार मांडला.पण विचार मांडणं वेगळं आणि प्रत्यक्षात तो उतरवणं वेगळं.तो सर्जीकल स्ट्रायिक असतो. त्याचं यश वेगवेगळ्या गोष्टींवर अवलंबून असतं. अत्यंत कुशलतेने आखणी करावी लागते. प्रत्येक टप्प्यावर एक नवी अडचण येते आणि त्यावर मात करून पुढे जायचं असतं. डॉ प्रकाशने त्याचा उत्कृष्ठ संघ निवडला. अॅनेस्थेटिस्ट सर्वात महत्वाचा. बदलत्या परीस्थितिनुसार योग्य निर्णय घेणारा हवा. डॉ प्रकाशने त्याच्या विश्र्वासातला निवडला. डॉ फालगुनीची टीम होती. डॉ हितेश मेहता हे पित्ताशय काढणार होते. डॉ हेमंत पाठक किडनी काढणार होते. आखणी अशी होती. आधी पित्ताशय काढायचं . आणि त्यावेळेला इतर महत्वाची ( vital) प्यारा मिटर्स व्यवस्थित असतील तर किडनी काढायची. ते विश्वचषकाचे दिवस होते. मी लीलावती हॉस्पिटलमध्ये बिछान्यावर पडून सामने पाहत होतो. लिहित होतो. ऑपरेशन पासून मन दुसरीकडे नेत होतो. पण एकाक्षणी मी भाऊक झालो. मी भावाला म्हटलं, ” दिवाळी नंतर ऑपरेशन करूया का?” तो म्हणाला, ” ऑपरेशन शिवाय मी तुला लीलावती बाहेर पाऊल ठेवायला देणार नाही.”मी म्हटलं , ” बरं मला तीन तास सोड. मी माझं जन्मस्थळ, माझी शाळा किंग जॉर्ज, कॉलेज रुईया, व्हि जे टी आय, शिवाजी पार्क, सावरकर स्मारकाचं स्टेज, शिवाजी पार्कचा गणपती (गणेश उद्यान) सिध्दीविनायक, वानखेडे, आणि माउंट मेरीलां जाऊन येतो” लहानपणी मला वडील खांद्यावर घेऊन माउंट मेरीला जात असत. ते मला डोळे भरून पाहायचं होतं. तो म्हणाला, ” तू काळजी करू नकोस. ह्या सर्व ठिकाणी तू नंतर स्वतःच्या पायाने जाशील” ह्या शब्दांनी मला धीर दिला.मनातली ऑपरेशन थिएटर मध्ये आयुष्य संपू शकतं ही भावना दूर पळाली. ऑपरेशनच्या दिवशी माझी रवानगी आ य सी सी यू मध्ये झाली. लग्ना पूर्वी वधूला नटवतात, तस माझं नटणं झालं. वेगवेगळ्या नळ्या शरीरात गेल्या.माझी धाकटी सून हेमांगी हळूच पडदा सर्कवून आत आली आणि म्हणाली, ” बाबा, काय ऐकायचंय? मी म्हटलं, ” माझा सी रामचंद्र ह्यांचा कार्यक्रम ऐकव ” मी संगीतात त्या ” “नटण्याच्या ” वेदना विसरून गेलो.नव्या आयुष्याशी लग्न करायला सज्ज होऊन मी ऑपरेशन थिएटर नावाच्या स्टेजवर उभा राहिलो. आठ तास ती मंगलाष्टकं चालली. शेवटच्या शुभ मंगल सावधानने सर्वांनी निःश्वास सोडला. नव्या आयुष्याच्या उंबरठयावरचं माप मी ओलांडलं होतं. पण हे इतकं सहज घडलं नव्हतं. माझी अँजिओप्लास्टी आणि एक प्रोसिजर आधी झालेली असली तरी मेजर ऑपरेशनचा अनुभव पहिलाच होता. जवळचे नातेवाईक , आणि मित्र ह्यांचे हात हातात घेत ऑपरेशन थिएटरमध्ये जाताना , त्यांच्या स्पर्शातून प्रेम आणि काळजी जाणवतं होती. माझ्या अनंत मित्रांनी, चाहत्यांनी देवाकडे केलेल्या प्रार्थनेची ताकद घेऊन मी आत गेलो. आत देवाचं अस्तित्व डॉक्टरांच्या रूपात होत. हे डॉक्टर्स त्या परमेश्वराचे दूत होते. युरोलॉजिस्ट डॉ हेमंत पाठक, अनेस्थेटिस्ट डॉ फाल्गुनी, आणि गॅसस्ट्रो. इंटेस्टाईनल सर्जन डॉ हितेश मेहता, यांची टीम माझ्याशी अत्यंत हसून बोलले, माझ्यावरचा दबाव कमी करण्याचा प्रयत्न केला. एक सुई टोचली, आणि जवळपास काही सेकंदात मी झोपेच्या अधीन झालो. अशी झोप, ज्यात स्वप्न नव्हतं, वेदना नव्हत्या, जेंव्हा झोपेतून जागं करण्यात आलं तेंव्हा मधल्या आठ तासातलं काहीही आठवत नव्हतं. मी अशी झोप एकदाच अनुभवली होती. हार्ट अॅटॅकच्या वेळी मला माॅर्फिंनचं इंजेक्शन दिलं होतं तेव्हा. माझ्या ऑपरेशनच वैद्यकीय भाषेतल वर्णन Laparoscopic cholecystectomy and right radical nephrectomy असं होतं. डॉ मेहतांनी जेंव्हा पित्ताशयावर हल्ला केला तेंव्हा त्यांच्या लक्षात आलं की पित्ताशयात पस झाला होता. गँगरीन झाल्याचं लक्षण होत. प्रत्येक अवयवाला एक आवरण असतं त्या आवरणाला आणि यकृताला ते चिकटल होतं. चांगल्या शल्य विशारदाचे हात हे कलावंताचे हात असतात. डॉ मेहतांनी हा गुंता, अत्यंत सुंदरपणे आणि अचूक सोडवला. डॉक्टरी ज्ञान,अनुभव आणि कलेचा त्यांच्या हातात अपूर्व संगम होता. डॉ पाठकानी त्यांना मदत केली. त्यांनी नुसतं पित्ताशय बाहेर काढलं नाही. पोटातला टाईम बॉम्ब बाहेर काढला. माझा भाऊ हॉस्पिटलच्या बाहेर मला क्षणभरही सोडायला का तयार नव्हता,हे मला कळलं. अपेक्षेपेक्षा जास्त रक्त गेलं होतं. अत्यंत गुंतागुंतीच ऑपरेशन पार पडलं होतं. जीव वाचला होता. आणि मग माझ्या भावाने मास्टर स्ट्रोक मारलां. माझा भाऊ आणि दोन सर्जन ह्यात चर्चा झाली. पुढे जायचं आणि किडनी काढायची का? माझे इतर पॅरामीटर्स चांगले होते. किडनी काढून टाकायची ही उत्तम संधी होती. हे माझ्या भावाने ताडलं,आणि निर्णय घेतला जायचं पुढे. हा निर्णय अत्यंत धाडसी आणि महत्त्वाचा होता. मग डॉ पाठकना डॉ मेहतांनी किडनी काढायला मदत केली. ऑपरेशन थिएटर मध्ये वैद्यकीय ज्ञान आणि कसब पणाला लागलं होतं. बाहेर बसलेली रक्ताची आणि मैत्रीची नाती, देवाचा धावा करत होती. आणि मी शांतपणे दोन जगाच्या सीमारेषेवर गाढ झोपलो होतो. त्याचं वेळेला वानखेडेवर अफगाणिस्तान विरूध्द ऑस्ट्रेलियाचा सामना अटीतटीने खेळला जात होता. ग्लेन मॅक्सवेल जिवाच्या आकांताने खेळत होता. आमचे डॉक्टर्स तसेच खेळले. आणि जिंकलें. दोघंही जवळपास एकाचवेळी जिंकले. डॉ स्नेहाने मला जागं करून तो स्कोअर सांगायचा प्रयत्न केला. पण शुध्दी आली नव्हती. नीट शुध्द मी पुन्हा आय सी सी यू त आल्यावर आली. तेंव्हा पाहिलं लक्षात असलेलं वाक्य बायको कानात कुजबुजली ” ऑपरेशन चांगल झालं. पित्ताशय किडनी दोन्ही काढलं” भारतीय संघ विश्वचषक ऐन मोक्याच्या वेळी दबावाखाली हरला. माझ्या आयुष्यातला हा मोठा विश्वचषक डॉक्टरांनी दबावाखाली जिंकून दिला. माझा भाऊ डॉ प्रकाश संझगिरी ह्याने ऑस्ट्रेलियन कर्णधार पॅट कमिन्स सारखं नेतृत्त्व केलं. देवाने आजार दिले, पण त्यातून बाहेर काढण्यासाठी भाऊही दिला. लढाई संपलेली नाही, पण पुन्हा नवी उमेद मिळाली आहे. या जगण्यावर शतदा प्रेम करण्यासाठी. ज्येष्ठ समीक्षक द्वारकादास संझगिरी यांचा हा जुना लेख आहे.

Newsworldmarathi Pune : बावधन येथील नागरी वन उद्यान परिसरातील वीज बिल न भरल्यामुळे काही दिवसांपूर्वी येथील विद्युत पुरवठा खंडित करण्यात आला. त्यामुळे झाडांना पाणी देणे अशक्य झाले आणि परिणामी झाडे वाळू लागली, काही झाडे तर सुकून गेली. हे उद्यान परिसरातील ज्येष्ठ नागरिक, महिला आणि लहान मुलांसाठी रोजच्या वावराचे आणि निवांत क्षण घालवण्याचे प्रमुख ठिकाण आहे. मात्र, वीज नसल्यामुळे येथे अंधार पसरला आणि उद्यानाची दुर्दशा सुरू झाली. ही परिस्थिती गंभीर होत चालल्याचे पाहून नगरसेवक दिलीप वेडेपाटील यांनी स्वतः समक्ष वन विभागाच्या अधिकाऱ्यांना भेटून तसेच फोनवरून सातत्याने संपर्क साधून हा प्रश्न सोडवण्याचा प्रयत्न केला. मात्र, वनविभागाच्या गलथान कारभारामुळे आणि प्रशासनाच्या निष्काळजीपणामुळे यावर कोणतीही ठोस उपाययोजना केली गेली नाही. परिणामी, मेहनतीने उभारलेले नागरी वन उद्यान ओसाड होण्याच्या मार्गावर होते. नगरसेवक वेडेपाटील यांनी प्रशासनाकडे वारंवार पाठपुरावा करूनही काहीच निर्णय होत नसल्याचे पाहून उद्यानातील हिरवाई वाचवण्यासाठी स्वतःच्या खिशातून ₹22,590 भरून वीजपुरवठा पूर्ववत केला. त्यामुळे झाडांना पुन्हा पाणी मिळेल आणि उद्यान पुन्हा हिरवेगार होण्याचा मार्ग मोकळा होणार आहे. परिसरातील नागरिक, पर्यावरणप्रेमी आणि उद्यानाचा नियमित वापर करणाऱ्या ज्येष्ठ नागरिकांनी नगरसेवक दिलीप वेडेपाटील यांच्या या तत्पर आणि सामाजिक जाणीवेच्या कृतीचे मनःपूर्वक कौतुक केले आहे. भविष्यात अशा समस्या पुन्हा उद्भवू नयेत, यासाठी प्रशासनाने अधिक जबाबदारीने काम करून वेळेत आवश्यक निधी उपलब्ध करून द्यावा, आणि “पर्यावरण संरक्षण आणि लोकांसाठी उत्तम सुविधा देणे हीच आमची जबाबदारी आहे. भविष्यात असे प्रकार होऊ नयेत, यासाठी आम्ही प्रशासनाकडे ठोस मागणी करणार आहोत,” असे मत दिलीप वेडेपाटील यांनी व्यक्त केले.

Newsworldmarathi Pune : ब्रिटनचे माजी पंतप्रधान ऋषी सुनक भारताच्या दौन्यावर आहेत. ऋषी सुनक यांच्या जीवनावर आधारित लिहिलेल्या पुस्तकानिमित्त त्यांना भेटण्याचा योग आला. यादरम्यान त्यांचा साधेपणा आणि मनमिळाऊपणा अनुभवण्यास मिळाल्याचे ‘ऋषी सुनक’ या पुस्तकाचे लेखक व वरिष्ठ पत्रकार दिगंबर दराडे यांनी सांगितले. मुंबईत रविवारी (दि.२) सायंकाळी सहा वाजता ऋषी सुनक अन् दिगंबर दराडे यांची भेट झाली. यादरम्यान दराडे यांनी लंडन येथे जाऊन लिहिलेल्या सुनक यांच्या जीवनावरील पुस्तकाची प्रत त्यांना भेट दिली. आपल्यावर लिहिलेले पुस्तक पाहून सुनक भारावून गेले. पुस्तकाच्या मुखपृष्ठावरील त्यांचा फोटो पाहताच त्यांनी मनमुरादपणे दाद दिली. पुस्तक लिहिल्याबद्दल दराडे यांचे त्यांनी मनःपूर्वक आभार मानले. पुस्तक वाचून मी माझा अभिप्राय आपणास नक्की पाठवेन, असे त्यांनी सांगितले. ब्रिटनच्या पंतप्रधानपदी राहिलेल्या सुनक यांचा साधेपणा या ठिकाणी वेळोवेळी जाणवत होता. सहजरीत्या सर्वांशी वागण्याची त्यांची लकब त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा अधिक प्रभाव पाडत होती. त्यांनी स्वतः दराडे यांच्याबरोबर मोबाईलमध्ये सेल्फी काढला, हसतमुख चेहऱ्याने या ठिकाणी आलेल्या सर्वांनाच ते भेटत होते. भारतीय वंशाचे असलेले ऋषी सुनक यांचा भारताशी नेहमीच स्नेहबंध राहिलेला आहे, सामाजिक कार्यकर्त्या व इन्फोसिस फाउंडेशनच्या संस्थापिका खासदार सुधा मूर्ती आणि उद्योजक नारायण मूर्ती यांचे ते जावई आहेत. ज्या देशाने आपल्यावर दीडशे वर्षे राज्य केले, त्या देशाचा पंतप्रधान होण्याचा त्यांना पहिला मान मिळाला. प्रत्येक भारतीय माणसाला त्यांच्याविषयी अभिमान आहे. एक स्थितप्रज्ञ, हिंदू संस्कृतीचा अभिमान बाळगणारे आणि मंदिरात जाऊन पूजा करणारे, गोपूजा करणारे, गीतेवर हात ठेवून खासदारकीची शपथ घेणाऱ्या पंतप्रधानांचा या ठिकाणी सर्वांना अभिमान वाटत होता.

Newsworldmarathi Pune : आळंदी येथे अनधिकृतपणे चालवल्या जाणाऱ्या वारकरी शिक्षण संस्थांमध्ये विद्यार्थ्यांवर लैंगिक अत्याचाराच्या घटना घडत असल्याच्या तक्रारींनंतर, राज्य महिला आयोगाच्या अध्यक्षा रुपाली चाकणकर यांनी धर्मादाय आयुक्त आणि महिला व बालविकास विभागाला दोन दिवसांत कारवाई करण्याच्या सूचना दिल्या आहेत. ग्रामस्थांनीही या संस्थांवर कारवाईची मागणी केली आहे. आळंदीत सुमारे १५० हून अधिक वारकरी शिक्षण संस्था कार्यरत आहेत, ज्यापैकी काहीच धर्मादाय कार्यालयात नोंदणीकृत आहेत. नोंदणी नसलेल्या संस्थांवर प्रशासकीय नियंत्रणाचा अभाव असल्याने, अशा घटनांना वाव मिळत आहे. या पार्श्वभूमीवर, स्थानिक ग्रामस्थांनी एकत्र येऊन अशा अनधिकृत संस्थांवर कायमस्वरूपी बंदी घालण्याची मागणी केली आहे. तसेच, पोलीस प्रशासनाकडे लेखी निवेदन देऊन कारवाईची मागणी करण्यात आली आहे. राज्य महिला आयोगाने या प्रकरणाची गंभीर दखल घेतली असून, संबंधित विभागांना त्वरित कारवाई करण्याच्या सूचना दिल्या आहेत. रुपाली चाकणकर म्हणाल्या, यामध्ये खरी पार्श्वभूमी म्हणजे धर्मदाय आयुक्त आणि महिला व बालविकास विभाग यांच्याकडून कोणतीही परवानगी न घेता, बाहेर गावातून आलेल्या लोकांनी अनेक संस्था सुरू केल्या. याच संस्थांमध्ये शिकणारे मुलं आणि मुली यांच्यावर लैंगिक अत्याचाराच्या घटना मोठ्या प्रमाणात घडत आहेत. म्हणून मी स्वतः आळंदी येथे संस्थांची पाहणी केली आहे. संबंधित पोलीस अधिकारी, तहसीलदार, प्रांत अधिकारी तसेच जिल्हा बाल विकास विभाग यांच्यासमवेत बैठक घेऊन कोणतीही परवानगी न घेता सुरू झालेल्या या संस्थांवर दोन दिवसांत कारवाई करण्यात यावी अशा सूचना दिल्या असल्याचे चाकणकर यांनी सांगितले.

Newsworldmarathi Pune : जयवंत शिक्षण प्रसारक मंडळाचे संस्थापक सचिव माननीय डॉ. तानाजीराव सावंत सर यांच्या प्रेरणेने जयवंत शिक्षण प्रसारक मंडळाच्या हडपसर शैक्षणिक संकुलामध्ये जयवंत पब्लिक स्कूलचा १ व २ फेब्रुवारी २०२५ रोजी वार्षिक स्नेहसंमेलन उत्साहात पार पडला. यावेळी भारतीय वारसा – “एक विरासत” या संकल्पने अंतर्गत वार्षिक स्नेहसंमेलनात विद्यार्थ्यांनी सादरीकरण केले. या कार्यक्रमासाठी प्रमुख पाहुणे कर्नल एस. के. प्रकाश सर (इंडियन आर्मी) कौस्तुभ काळभोर सर (इन्व्हेस्टमेंट बँकर, फायनान्स व टेक्नॉलॉजी लीडर) कर्नल कुलदीप रोहिल सर (इंडियन आर्मी) अरविंद मित्तल सर (प्रसिद्ध नाट्य कलाकार, लेखक आणि समुदाय नेते) जेएसपीएमच्या स्कूल सहसंचालिका डॉ. अमिता कामत, हडपसर संकुलाचे संचालक डॉ. संजय सावंत, डॉ. व्ही. ए. बुगडे उपस्थित होते. या सोहळ्यात प्राचार्या मौसमी चौधरी यांनी शाळेचा अहवाल सादर करताना गेल्या वर्षभरात शाळेच्या उल्लेखनीय कामगिरीबद्दल माहिती दिली. तसेच विद्यार्थ्यांच्या अभ्यासक्रमातील कामगिरी आणि समग्र विकासाला चालना देणाऱ्या उपक्रमाची माहिती दिली. विद्यार्थ्यांना केवळ शैक्षणिक क्षेत्रात उत्कृष्ट कामगिरी करण्यासाठीच नव्हे, तर समाजात सकारात्मक योगदान देणाऱ्या मूल्यांना आत्मसात करण्यासाठी प्रेरित करण्याच्या ध्येयावर भर असल्याचे सांगितले. या कार्यक्रमात प्रशालेतील नर्सरी ते बारावीच्या विद्यार्थ्यांनी हिरीरीने सहभाग घेतला होता. भारतातील प्राचीन संस्कृतीचे दर्शन, वेदशास्त्र, महाभारत, रामायण, विज्ञान, अध्यात्म आणि समाजकारण आशा सांस्कृतिक, शैक्षणिक व सामाजिक रंगछटा विद्यार्थ्यांनी अतिशय सुंदर पद्धतीने आपल्या कलेतून सादर केल्या. या कार्यक्रमासाठी हडपसर संकुलाचे संचालक डॉ. संजय सावंत, डॉ. व्ही.ए बुगडे, स्कूल सहसंचालिका डॉ. अमिता कामत, प्राचार्या मौसमी चौधरी, समन्वयक शैलजा शेवाळे, दिपाली लोखंडे, शरयू पवार, मोहिनी भोसले यांचे मार्गदर्शन व सहकार्य लाभले. शिक्षिका कनन बगजानी, माधुरी दीक्षित व विद्यार्थी प्रतिनिधी यांनी सूत्रसंचालन केले व कनन बगजानी यांनी उपस्थितांचे आभार मानले. कार्यक्रम यशस्वीतेसाठी सर्व शिक्षक व शिक्षकेतर कर्मचारी यांनी परिश्रम घेतले व कार्यक्रमाची सांगता राष्ट्रगीताने झाली.

Newsworldmarathi Nagar : महाराष्ट्र केसरी 2025 स्पर्धेत मोठा गोंधळ झाल्याची ही घटना आहे. अहिल्यानगर येथे सुरू असलेल्या या स्पर्धेत नांदेडच्या शिवराज राक्षे याने पृथ्वीराज मोहोळकडून पराभूत होताच संतापाच्या भरात पंचाला लाथ मारली. त्यामुळे मैदानात तणाव निर्माण झाला आणि पोलिसांनी हस्तक्षेप करावा लागला. ही घटना केवळ खेळातील आक्रमकतेपुरती मर्यादित राहिली नाही, तर दोन्ही पैलवान थेट व्यासपीठावर जाऊन उपमुख्यमंत्री अजित पवारांकडे गेले. अजित पवारांनी या गोंधळावर काय प्रतिक्रिया दिली आणि पुढील कारवाई काय होईल, याकडे सर्वांचे लक्ष लागले आहे. महाराष्ट्र केसरी 2025 ची गादी विभागात अंतिम लढत नांदेडचा शिवराज राक्षे विरुद्ध पुणे जिल्ह्याचा पृथ्वीराज मोहोळ अशी लढत झाली. ही लढत पृथ्वीराज मोहोळने जिंकली. पण शिवराज राक्षेला त्याचा पराभव मान्य झाला नव्हता. त्याने पंचांच्या निर्णयाला विरोध केला. नंतर राग अनावर झाल्यानंतर त्यांने पंचांची कॉलर खेचली आणि लाथही मारल्याचं व्हिडीओमध्ये दिसून आलं. मात्र, “माझी पाठ टेकली नव्हती,” असे स्पष्ट करत शिवराज राक्षेने आरोप फेटाळले आहेत. आता या घटनेवर महाराष्ट्र कुस्ती महासंघ काय निर्णय घेणार, याकडे सर्वांचे लक्ष लागले आहे. दुसरीकडे, माती विभागात सोलापूर जिल्ह्याच्या महेंद्र गायकवाड विरुद्ध परभणीच्या साकेत यादव यांच्यात सामना रंगणार होता. या लढतींमध्ये महेंद्र गायकवाड यांनी मैदान मारले. त्यानंतर महाराष्ट्र केसरी किताबासाठी महेंद्र गायकवाड विरुद्ध पृथ्वीराज मोहोळ यांच्या सामना रंगला आहे.

Newsworldmarathi Pune : आयुष्यात कुटुंब या घटकाला खूप महत्व आहे, आपल्या चांगल्या क्षणी, अडचणीच्या प्रसंगी कोणतीही अपेक्षा ना ठेवता तुमच्याबरोबर तुमचे कुटुंबच असते, क्रिकेट खेळात असताना घर​, ड्रेसिंग रूम आणि करोडो भारतीय ही माझी फॅमिलीच होती अशी भावना भारतरत्न सचिन तेंडुलकर याने रविवारी व्यक्त केली. चितळे बंधू मिठाईवाले यांच्या व्यवसायाला ७५ वर्ष झाल्याच्या निमित्ताने कृतज्ञता सोहळा कार्यक्रमाचे आयोजन​ कर्वे नगर येथील पंडित ​फार्म्स ​येथे करण्यात आले होते. भारतरत्न सचिन तेंडुलकर ​यांच्या प्रमुख उपस्थित हा कार्यक्रम​ संपन्न झाला. यावेळी माधव, श्रीकृष्ण, संजय, केदार व इंद्रनील चितळे उपस्थित होते. चित्रकार कपिल भीमकर यांनी काढलेले चित्र देऊन सचिनचा यावेळी सत्कार करण्यात आला. यावेळी बासरीवादक अमर ओक, कवी वैभव जोशी आणि पंडित आनंद भाटे यांनी विशेष कार्यक्रम सादर केला. त्यानंतर क्रीडा पत्रकार सुनंदन लेले यांनी सचिन तेंडुलकरची मुलाखत घेतली. आवड, नेतृत्वक्षमता आणि कामाप्रती असणारी वचनबद्धता असली कि कामामध्ये यश मिळते. चितळे बंधूनी हे गुण जपत आपले कुटुंब एकत्र ठेवून व्यवसाय वाढवला आज त्यांच्याबरोबर आपण जोडले गेलो असल्याचा आनंद असल्याची भावना सचिनने यावेळी व्यक्त केली.​ माझी बहिण लग्नानंतर पुण्यात राहायला आली त्यामुळे मी पण कुठेतरी थोडासा पुणेकर आहे असे सांगत सचिन म्हणाला की मुंबईसाठी जुनिअर लेव्हलला खेळायच्या करिअरची सुरुवात १९८५ साली पुण्यात झाली होती, त्यामुळे पुणे कायमच माझ्यासाठी विशेष आहे. आयुष्यात शॉर्टकटला घेणे चुकीचे असल्याचे सांगताना सचिन म्हणाला, तुला यश मिळाले नाही तर तू अपयश पचव, पण त्यासाठी शॉर्टकट घेऊ नकोस, असे धडे मला घरातूनच मिळाले होते. शाळेत असताना उन्हाळ्याची सुटी होती, तेव्हा मी खूपच मस्तीखोर होतो, झाडाच्या कैऱ्या पाड, कुणाच्या गाडीची हवा सोड असे उद्योग करायचो, त्यामुळे माझा मोठा भाऊ मला रमाकांत आचरेकर सरांकडे घेऊन गेला आणि माझे क्रिकेट सुरु झाले. आजकाल अपेक्षांचे ओझे खूप असते त्यामुळे प्रेशर येते असे आपण ऐकतो. तुझ्यावर १०० कोटींपेक्षा जास्त भारतीयांच्या अपेक्षांचे ओझे असायचे त्या तू कसे हाताळले असा प्रश्न विचारला असता सचिन म्हणाला की आपल्यावर दबाव असणे आवश्यक आहे, तसे असेल तर काम चांगले होते. २०११ मध्ये विश्वचषक खेळत असताना संघाच्या बैठका व्हायच्या, त्यामध्ये अपेक्षा व्यक्त व्हायच्या, आपण विश्वचषक जिंकायला हवा, अशी प्रत्येकाची भावना असायची. आपल्याला हा कप जिंकायचा आहे, पण त्याचा दबाव घेऊ नका, अशा चर्चा तेव्हा व्हायच्या. पण सकारात्मकते बरोबरच प्रत्येकजण दबावात होता, त्यामुळे विश्वचषक जिंकू शकलो, त्यामुळे आयुष्यात दबाव असणे आवश्यक असल्याचे सचिन यावेळी म्हणाला.​ १९८३ मध्ये भारताने क्रिकेटचा विश्वचषक जिंकला होता, त्यामुळे आपण एकदा तो उचलायला हवा अशी भावना सहा वर्षांचा असतानाच माझ्या मनात आली होती. माझे कोच आचरेकर सर माझ्याकडून कसून सराव करून घ्यायचे आणि सरावानंतर स्टम्पवर एका रुपयांचे नाणे ठेवायचे आणि तू १० मिनिटे आउट व्हायचे नाही असे सांगायचे. शिवाजी पार्कच्या मैदानात कुणीही तुझा झेल घेतला ​की तू आउट असा नियम आचरेकर सरांनी मला घालून दिला असल्याने मला १० मिनिटे आऊट ना होता खेळावेच लागायचे व चेंडू हवेत मारता यायचा नाही. सरांच्या या शिकवणीतून आयुष्यात शॉर्टकट न घेता मानसिक दृष्टया सक्षम होण्याचा गुण अवगत झाल्याची आठवण सचिनने यावेळी सांगितली. चूक केली तर आपला कान धरणारी व्यक्ती हवी? या प्रश्नाचे उत्तर देताना बंगळुरूमध्ये ऑस्ट्रलियाबरोबरच्या सामन्यात आपण केलेली चूक आणि त्याबदल्यात अजितने धरलेला कान याची आठवण ताजी केली. मी आणि व्हीव्हीएस लक्ष्मण दोघेजण फलंदाजी करत होतो, माझ्या ३५ धावा झाल्या होत्या. मैदानावर प्रेक्षकांचा गलका सुरु होता​ ​आणि ​दुसरी भाव घेण्याच्या प्रयत्नात मी रन आउट झालो. तेव्हा मी मैदानावर नाराजीची प्रतिक्रिया दिली आणि तंबूत परतलो. मॅच झाल्यावर घरी परतलो, तेव्हा अजित मला म्हणाला, तू बाद झाल्यावर तिथे प्रतिक्रिया देण्याची काय गरज होती, त्यामुळे​ व्ही व्ही एस लक्ष्मण विचलित झाला असेल​, त्याला तर पुढे फलंदाजी करायची होती असे म्हणत त्याने माझी ​अशी प्रतिक्रिया चुकीची होती हे दाखवून दिले. अजित मला आचरेकर सरांकडे घेऊन नसता तर मी क्रिकेटपटू म्हणून घडलो नसतो. अनेक खेळाडू माझ्यासाठी धावले नसते तर माझ्या इतक्या धावा झाल्या नसत्या, माझे कुटुंब, मित्र, ग्राउंडमन असे अनेकजण माझ्यासाठी नेहमीच तयार असायचे. आवड असली कि त्याला सीमारेषा नसतात, असेही तो एका प्रश्नाला उत्तर देताना म्हणाला. ७५ वर्षाच्या अभिमानाची चवीची परंपरा ही ग्राहकांमुळे टिकून असल्याचे श्रीकृष्ण चितळे यावेळी म्हणाले. मागे वळून पाहताना घरातल्या प्रत्येकाने व्यवसाय वाढवण्यासाठी दिलेले योगदान मोठे आहे. रघुनाथराव मुंबईमध्ये व्यवसाय करायचे तेव्हा, युद्धाचे दिवस होते. सैन्याला मोठ्या प्रमाणात लोण्याची आवश्यकता असे तेव्हा ते जळगाव, मुंबई या भागातून प्रवास करून लोणी मिळवून देत असत. १९६१ मध्ये पुण्यात आलेल्या पानशेत पुराच्या दरम्यान राजाभाऊ चितळे यांनी आपला कारखाना बंद ठेवून दुकानातील कर्मचारी मंडळींची राहण्याची व्यवस्था केल्याची आठवण त्यांनी सांगितली. आधीच्या पिढीने लावलेल्या हे रोप पुढे नेत नव्या पिढीने त्यावर कळस चढवला असल्याची भावना त्यांनी यावेळी व्यक्त केली. ग्राहक हा आमच्यासाठी कायमच ब्रँड अँबेसिडर राहिलेला आहे. विश्वास, गुणवत्ता या तत्वामुळेच आणि चितळे कुटुंबातील अन्नपूर्णा यांनी दिलेल्या गुणवत्तेच्या जोरावरच आमची उत्पादने अमेरिका आणि जगाच्या अनेक भागात जाऊन पोहचली आहेत, भविष्य काळात विदेशात अनेक ठिकाणी प्लँट सुरु करण्याचा मानस असल्याचे संजय चितळे यावेळी म्हणाले.​ येत्या काळात आम्ही लॉयल्टी प्रोग्रॅम सुरु करणार असल्याचे केदार चितळे यांनी सांगितले. अभिनेता संकर्षण कऱ्हाडे यांनी कार्यक्रमाचे सुत्रसंचलन केले, इंद्रनील चितळे यांनी आभार मानले.